CHAPTER II – Stenen & Draken

“Mijn steen is gevonden, haar krachten zijn ontdekt, de dimensie is geopend en de draak is gedood… en jij? Jij bent er nog. Jij hebt al het bloed dat is gevloeid overleeft. Jij hebt je sterk gehouden. In een wereld vol verraders, moordenaars, en wezens hongerig naar macht, sta jij hier nog… maar voor hoe lang?”

“Er is een hoop gebeurd sinds we voor het laatst hebben gesproken. Maar dan ook echt een hoop. We beginnen bij het begin: Garmo- sorry, ik bedoel natuurlijk de Rode Maan. Waren ze nog maar Garmoniya. Hoe zou het zijn als er nog daadwerkelijk een groep was van wezens die stonden voor vrede, en alles ervoor doen om dit te bereiken? De huidige Rode Maan is niet zo. Ze willen macht, onrust, en chaos. Maar goed, ik wijk af, sorry. De Rode Maan, ze zijn langs elk rijk geweest voor die verdomde fragmenten…”

“Hun reis begon dichtbij hun toren, Groxor. Groxor was niet moeilijk over te halen, de goblins gaven het bijna meteen toen de magiërs ernaar vroegen. Misschien dat ze een samenwerking hebben, of misschien bedreigde de Rode Maan de goblins. Ik weet het niet, maar het ging snel. Het volgende doelwit was Saelan. In ruil voor wat (valse) informatie over de Odreth Stone gaf Saelan hun fragment ook bijzonder snel. De Odreth Stone… daar kom ik zo op terug! Daarna Bohldar… de dwergen. Eindelijk wezens met een goed hart die ze eens tegenwerken. De koning weigerde het fragment te geven en er ontstond zelfs een lichte ruzie. Hierna ging het nogal… fout. De magiërs keerden terug naar Civitas, hun toren. Azohr deed experimenten met hun kri- met MIJN kristal. Alleen… het ging fout, net zoals dat eerder ging bij de Rode Maan. Azohr belandde in een coma, waardoor Siclus de fragmenten zelf op moet halen. Siclus is de onrustige van de 2, Azohr is de rustige. De perfecte combinatie… soortvan. Siclus ging naar Anbor. Deze ontmoeting was helaas niet zo leuk, Siclus misdroeg zich en werd verjaagd uit Anbor met alle pijlen van dien. Toch een overwinning voor de elven! Verder ging de reis naar Kardorak. Siclus ging als handelaar erheen, samen met Saelan als beveiliging. Ook dit ging helaas fout. Siclus werd ontmaskerd als magiër en gevangen genomen, samen met de dracs. Daarna scheidden de wegen van sultan Sabra en Siclus. De reis ging verder naar Nydawin. Siclus had het over goud en keizer Jorverion was verrassend genoeg meteen verkocht. De keizer besloot de magier te helpen, dus ze trokken samen met een leger naar Kardorak om het fragment af te dwingen, en dit lukte. Vervolgens ontstond er een ruzie in Anbor waar Nydawin en de magiër meteen hun kans pakten. Ze hebben het fragment van koning Nilias geëist, en dit lukte… Alleen het fragment van Bohldar nog.”

“Elven zijn ontdekkers, en goed zijn ze zeker. Ze hebben namelijk de meest gewilde steen ooit gevonden; de Odreth Stone. In een grot vlakbij Medora lag dat ding… Maar die steen bezit veel kracht, maar dan ook echt veel kracht. Ze namen contact op met de Rode Maan, in de hoop hulp en begeleiding te krijgen met de kracht van de steen, maar helaas ging dit niet zoals gepland. Siclus wou de steen kopen, maar hoge koning Nilias weigerde. Siclus werd zo boos dat hij naar alle staatshoofden een brief stuurde, en vertelde dat Anbor de steen had.”

“Anbor is een vredig rijk, en verdienen niks anders dan te kunnen leven in alle vrede en rust die ze zich voor kunnen stellen. Helaas gaat het niet altijd zoals je wilt. Er waren 3 legers onderweg naar Anbor. Het leger van Saelan, op zoek naar de steen. Het leger van Groxor, ook op zoek naar de steen, en het leger van Kardorak, op zoek naar… wraak. De 3 legers arriveerden in Anbor en gingen vredig met elkaar om. Ze besloten elkaar te helpen. De orcs wouden namelijk door naar Nydawin, om wraak te nemen van de overval. Als de dracs ze hielpen, mochten zij de steen houden. De goblins gingen ook mee. Zo werd de reis doorgezet naar Nydawin. De keizer had dit niet verwacht, en zijn mannen werden overvallen. Er werd gevochten, geschreeuwd, en de keizer werd ontvoerd. Hij werd naar Kardorak gebracht als krijgsgevangene. Er werden ook nog 2 elven uit Anbor meegenomen, deze werden naar Saelan gebracht. Natuurlijk pikten de mensen dit niet. Ze gingen samen met Anbor werken. Eerst om de elven te bevrijden, daarna om de keizer te bevrijden. Ze reisden naar Saelan, maar helaas was er niemand te vinden. De dracs waren naar Kardorak om een verdediging voor te bereiden, samen met de krijgsgevangenen. Saelan was namelijk ingelicht door een boerin uit Nydawin, die het hele plan vertelde. Hierna werd zij ook gevangen genomen en naar Kardorak gebracht. De reis ging dus door naar Kardorak, waar de orcs en dracs het fort verdedigde. Er brak een bloederig gevecht uit, maar Nydawin en Anbor overwonnen, want de gevangenen waren ontsnapt, en keizer Jorverion was bevrijd.”

“De Rode Maan was erin geslaagd. Ze waren geslaagd met het openen van hun portaal. Het portaal naar de andere dimensie. Azohr heeft er zoveel over gelezen in de boeken van Garmoniya, en trots was ie zeker. Ze zouden eindelijk hun doel halen. Het temmen van de zogenaamde draak in de andere dimensie om zo de baas te zijn over alles en iedereen. Het was helaas erg druk bij het portaal. Het geheim bleek gelekt te zijn. Rijken leken elkaar een handje te helpen, en rijken hadden plannetjes. Bijna alle rijken waren aanwezig bij het portaal, met alle chaos van dien… De draak werd namelijk afgeslacht voordat de magiërs überhaupt een kans hadden om deze te temmen! Hun doel? Hun moeite? Het was allemaal voor niets geweest. Het enige wat er nog over was van die draak was een ei… een ei dat sindsdien spoorloos is verdwenen.” 

“Jammer, het was nooit de bedoeling dat ook maar iemand de Firn overleefde… en dit is precies waarom. De rijken zijn nog zo jong… ze zijn net uit de grond… en ze slaan elkaar nu al weer de hersens in? Kastelen worden weer gebouwd, dieren worden gedood voor hun vlees en leer. Als ik iedereen op Aaos nog een keer kon doden, zou ik het zo doen… Ik ben helaas nog te zwak. Ik weet niet of ik überhaupt ooit nog zoveel kracht bij elkaar kan verzamelen om zoiets te doen, maar zodra ik het kan, doe ik het.”

“Azohr is ontwaakt uit zijn coma. Zou hij genoeg macht kunnen uitoefenen over Siclus om te zorgen dat er geen doden meer vallen? Ik weet dat ze nog steeds op de Odreth Stone doelen. En ik weet niet hoe lang Anbor volhoudt met constante aanvallen. Nilias kwam naar de Rode Maan met de steen, om eventueel een deal te maken. Helaas ging dit fout. Nilias en Siclus zijn bijna al zo’n beetje gezworen vijanden. Nilias wou de steen verbranden, in de lava gooien. Intussen waren zelfs Azohr, Margaery, en Kyria erbij gekomen. Ook zij wouden de steen van Nilias. Uiteindelijk gaf Nilias toe en heeft de steen aan de Rode Maan gegeven. Het was niet genoeg voor Siclus, hij vond het te lang duren, dus hij sneed de keel door van Mitalar, Adámar van Anbor. Het was verschrikkelijk. Kyria en Nilias waren gevlucht naar Anbor. De Rode Maan verkocht de steen aan Saelan in ruil voor een provincie om hun eigen staat op te richten, Severoth. Met als hoofd regente Margaery.”

“Het wordt laat, het wordt donker. Nog even om alles af te ronden: ik heb gefaald. Rassen vechten met elkaar, natuur wordt vernietigd, en alles gaat nog net zo waardeloos als vroeger. Wat is de oplossing? Wachten en hopen dat ze het licht zullen zien, anders moet ik binnenkort misschien zelf ingrijpen…”