CHAPTER I – De Openbaring

Gegroet, mijn naam is Tirentos. Je vraagt je nu waarschijnlijk af wat deze.. wereld verrader hier doet. Je mag me gerust zo noemen hoor.. ik neem het je namelijk niet kwalijk. Ik ben hier gekomen om jullie bij te praten over de Firn, of, de ijstijd, zoals jullie het noemen. Zullen we allereerst beginnen met een kopje thee? En.. welke thee zou je willen? Ik heb enorm veel smaken hoor, groene thee, kruiden thee, vruchten thee- Ik schenk wel gewoon wat in.”

“Ik kan zien dat je een overblijfsel bent van de Firn. Ik ben je wat uitleg verschuldigd dus zal ik uitleggen waarom ik gedaan heb wat ik heb gedaan. Duizenden jaren geleden, toen de eerste volkeren verschenen was ik slechts een vriend van de God der Creatie, Aaos. Je kent zijn naam misschien wel, het was de vader van Siclus, Inferidax en Dhamaos. Ik bestuurde de volkeren voor een tijdje, maar ik nam nooit eigenlijk het risico om daadwerkelijk te communiceren met hen. Aaos vertelde mij dat hij ze gecreëerd had precies zoals wij goden zijn, slechts zonder krachten en een onsterfelijk leven. Uiteindelijk had ik eindelijk de moed om van Mihros naar Aaos te reizen, en kreeg ik voor het eerst contact met de mens. Toen die tijd zag ik er erg anders uit. Ik was jonger, droeg prachtige kleding en mijn gouden lokken waren aan het schijnen alsof ze nog nooit geschenen hadden. Nu ben ik gewoon een oude man. Ik bood de mensen mijn hulp aan, zodat ze de natuur konden trotseren en konden uitgroeien tot een beter ontwikkeld volk. Ik was een soort encyclopedie.. ja, zo kan je het noemen. De kennis die ik de mensen gaf, gaf ik natuurlijk uit vertrouwen. Terug in die tijd, had ik er nooit aan gedacht dat mensen zo vernietigend en hongerig voor kracht zouden zijn. De jaren liepen voorbij, en ik zag hoe de natuur vernietigd werd. Mensen bouwden huizen van bomen, maakten kastelen van steen en namen dieren in gevangenschap als eten.”

“Ik voelde me verraden.. al die kennis die ik de mensen gaf was kennis die de natuur geen pijn zou doen! Waarom zouden ze hun eigen omgeving slopen en afmaken puur voor hun eigen welzijn? Ik snapte het niet! Ik verliet uiteindelijk Aaos, en keerde terug naar Mihros. Nee, niet het Mihros zoals jij het kent.. niet het eilandje dat gelegen ligt in de oceaan.. nee. Ik keerde terug naar de dimensie Mihros, een verzamelplek voor alle bovennatuurlijke krachten in het universum, de plek waar de Goden verbleven. Het zal je verbazen, maar er leven meer dan vijfhonderd goden in dit universum.. goden die op Aaos dienen, maar ook Goden die als universele bruggen dienen. De maan, en de Zon zijn ook goden. Fascinerend he?”

*Kuch Kuch* “Terug naar het verhaal, excuus. Honderde jaren gingen voorbij, en uiteindelijk kwam ik erachter dat de kinderen van Aaos naar zijn planeet gereisd waren om orde te herstellen. Ik was bang om te zien hoe Aaos veranderd was, maar toch nam ik het besluit! Ik ging terug!”

“Ik arriveerde, en ik merkte al meteen dat alles anders was. De natuur was beschadigd en de volkeren met wie ik ooit mijn kennis deelde, waren uitgegroeid in volledige koninkrijken. Dit was het moment dat ik besloot om de Firn voor te bereiden. In het noorden creëerde ik een muur van ijs, een muur die hoger was dan de wolken en een muur zo koud dat geen sterveling dichtbij kon komen! In de tijd dat ik deze muur maakte, maakte ik kennis met Siclus. Het is een prima knaap die de taak van zijn vader wilt volbrengen.. maar soms neemt hij het iets té serieus.”
”Nu ik er aan denk.. hij zal vast boos zijn geworden nadat ik deze ijsmuur op Aaos had afgestuurd. Wacht, we gaan iets te ver nu.. laten we een tikkie terug gaan. Ik was erg slordig met het creëren van die muur. Dit was te zien, aangezien Meiwa, Palusi en Glaskre in ijs waren veranderd! Het was mijn fout.. Ook kwam ik erachter, dat ik een nieuw bovennatuurlijk wezen de wereld heb ingebracht.. namelijk Ocrimirae, of de Schim zoals de mensen hem noemen. Ik weet niet veel over de Schim, en dat maakt ook niet echt uit.. want hij zou vast ook wel weggevaagd zijn na de Firn. Uiteindelijk toen de muur klaar was, nam ik afscheid van de wereld. Ik had Aaos beloofd om de planeet in goede conditie te houden en dus doe ik dat ook.. met de consequenties van dien. Ik keek toe hoe de ijsmuur over de wereld verspreidde. De mensen leken bang te zijn, en namen de tijd die ze hadden om te vluchten. Hernumn leek een verzamelplek te zijn voor de mensen die nog net op tijd niet opgeslokt werden door de ijsmuur. Uiteindelijk, twee dagen nadat de ijsmuur ontketend was.. was de wereld gehuld in een laag van ijs.. met geen god, mens of dier meer te bekennen. Toen, koos ik er ook voor om terug te keren naar Mihros net zoals Siclus en Pilatos deden. Siclus was zo teleurgesteld in zichzelf, en hij vond dat hij had gefaald, dat is waarom hij terugkeerde om de rest van zijn tijd door te brengen in Mihros. Zo hoefde hij zijn gefaalde taak nooit meer onder ogen te zien, verder heb ik hem ook niet meer gesproken…

En nu?
”Tja.. de restanten van de mensheid hielden zich schuil ondergronds, in een enorm grote grot die groot genoeg was om minstens 4000 mensen op te vangen. Volgens mijn berekeningen, zou de ijstijd ongeveer 300 jaar moeten duren, en dat klopte ook ongeveer. Het begon met smelten 276 jaar nadat hij ontketend was op de wereld, en het duurde ook 40 jaar voordat de wereld weer leefbaar was. Toch waren er een paar enkelingen die tijdens het smelten al naar buiten gingen, soms al kleine groepjes. Ik heb uiteindelijk het ijs volledig laten smelten door een meteoriet op Aaos af te sturen, wat het proces versnelde. De ijstijd inclusief het smelten duurde uiteindelijk 316 jaar. In die tijd is er met Aaos ook zelf erg veel veranderd! Continenten zijn verschoven, en oceanen hebben zich verplaatst.. het lijkt wel op een compleet nieuwe wereld! En het is pas 50 jaar geleden gebeurd dat het ijs is gesmolten. Maar weer eventjes terug.. in de tijd dat de mensen geschuild zaten is er veel gebeurd.. maar dan ook echt. Veel. Ik besefte mij niet dat het ijs van de Firn magisch geavanceerd is..”

”Dit betekent eigenlijk dat, iedereen die erin gevangen zit die magie in zich nam, en muteerde tot een nieuw wezen. Dit verklaart de creatie van de orcs, elven, goblins en alle andere wezens die er nu zijn! En de mensen die resistant genoeg waren voor de magie binnen het ijs, bleven gewoon hetzelfde. Vanaf Mihros keek ik mee hoe de mensen, en andere rassen het uithielden in de grotten. Ik merkte al meteen dat iedereen zich bij zijn of haar eigen groep ging mengen. Zo had je de orcs die een deel van de grotten bezette, een deel van de Elven die de grotten bewoonde en ga zo maar door. De mensen waren een uitzondering.. er was namelijk een bepaalde groep genaamd Garmoniya die zich tot alle rassen wou betrekken. Ze wouden het vredig houden, en wilden dit doen door middel van iedereen met elkaar te betrekken. Het was een algemeen feit dat de Orcs en elven vaak met elkaar botsten. Ze waren het niet eens met elkaar en raakten altijd in een conflict van meningen. Uiteindelijk resulteerde dit in een gevecht ondergronds, wat de de ‘Bloedmaan’ genoemd werd.. omdat zelfs de maan rood bloedde. In de realiteit, was dit gewoon een fenomeen genaamd de bloedmaan. Dit betekend dat de maan rood lijkt doordat de zon- Oh, ik haak af, sorry!”

”De leider van Garmoniya, Anaxos, wou dit gevecht niet en ging staken.. alleen de orcs namen dit persoonlijk en slachtten de man koelbloedig af. Daarna volgde de rest van de groep. Garmoniya werd afgeslacht, en de laatste overlevenden vluchtten de grotten uit, naar boven, naar het ijs wat in haar smeltende staat was. Wat daarna volgde, daar schrok ik zelfs van. Ik hield regelmatig poolshoogte zonder mijzelf te laten zien en op één avond, zag ik het onmogelijke. Raknoka, nieuwe leider van De Rode Maan, ja, zo noemde Garmoniya zich na het ondergrondse bloedbad, en de andere leden van De Rode Maan hadden een kristal gevonden. Dit was niet zomaar een kristal, maar mijn kristal! 1 van de magische kristallen die ik gebruikte voor de ijsmuur. Ik was slordig, ik was haastig, ik zag de kristal over het hoofd en ruimde hem niet op. Normaal doe ik dit niet zo hoor, maar- Sorry, ik laat me weer gaan. In ieder geval… De leden van de Rode Maan deden onderzoek naar de kristal op een afgelegen eiland, waar ze een toren bouwden om in alle rust onderzoek te kunnen doen. Hier hebben ze magische krachten van weten te bemachtigen… Hierdoor noemen ze zichzelf magiërs, wat wel klopt. Het zijn namelijk geen gewone mensen. Niemand kan namelijk krachten overnemen van mijn kristal, alleen mens…- magiërs, met een speciale gave.”

“Jaren gingen voorbij, en het ijs was zo naderhand al wel gesmolten. De nieuwe volkeren verlieten de grotten. De nieuwe volkeren verschenen, en net zoals die honderden jaren geleden.. deden ze weer hun best om te overleven. Een deel van de mensen gingen door met hun handel, en hebben neutrale handelssteden opgericht. De Rode Maan interesseert me wel. De kinderen van Raknoka, Siclus en Azohr, leiden nu de Rode Maan… of moet ik zeggen de dode maan? De Rode Maan bestond uit tientallen leden, maar sinds kort zijn ze nog maar met z’n tweeën, en ze lijken wel anders dan de vorige leden van De Rode Maan. Ach, we gaan het beleven wat er met ze gebeurd. Verder is het interessant te zien hoe elk ras uniek is, maar helaas botsen ze ook veel met elkaar. Ik hoop dat ze het met elkaar kunnen vinden uiteindelijk.”

“In ieder geval.. dit was dus de reden waarom ik heb gedaan wat ik heb gedaan. Was je thee lekker? Ja? nou, misschien zie je me ooit nog wel verschijnen.. we zullen zien. Voor nu zeg ik gegroet, tot ziens!”